Maceraları:
Penny ile Buck

Kumbaranın içinde, sessiz bir köşede,

Pırıl pırıl Penny yaşardı neşeyle.

Her şeyi düşünür, acele etmezdi,

Geleceğe küçük bir pay ayırmayı severdi.

Bir gün TAK diye bir banknot düştü içeri,

Buruşuktu biraz, ama kıpır kıpırdı neşesi.

“Ben Buck!” dedi, şöyle bir doğruldu,

“Gezdim durdum; lunaparkta bile bulundum!”

Penny, “Üstünde sandviç kokusu var,” dedi.

Buck güldü: “Yolculuğun kokusudur belki!”

Böyle başladı beklenmedik dostlukları,

Kumbaraya sığdı gülüşleri, oyunları.

Buck şekerciyi görünce kocaman açtı gözlerini,

“Şu ayıcıkları alalım!” diye gösterdi vitrinini.

“Ekşisi, uzunu, komik şekillisi,

Bir de şuradaki renkli paketlisi!”

Penny, “Hepsini bugün kullanırsak,” dedi,

“Yarınki seçeneğimiz için ne kalır peki?

Belki sonra bir oyuncak isteriz,

Kalan tutara şimdi birlikte bakabiliriz.”

Buck daha küçük bir paket seçti sonunda,

Paranın bir kısmı kaldı kumbaralarında.

Şekerlemeler paylaşıldı, sohbet uzadı,

Ayırdıkları para da yerinde kaldı. “Yarın yeniden düşünürüz,” dedi Buck, gülümsedi.

“Birlikte bir şey yapalım,” dedi Penny o gün,

“Limonata dükkânı kuralım, oyun olsun bugün!”

Yetişkin yardımıyla hazırladılar sürahiyi,

Buck da yazdı: “LİMONATAA! Örnek fiyat: 25 ABD senti.”

Penny, “Limonatada fazladan bir A var,” dedi.

Buck güldü: “Neşesi de fazladan olsun!” dedi.

Masadaki oyuna dostları geldi birer birer,

Buck bu kez söylediklerini doğru seçti, şöyle der:

“Limonatamız serin, limon kokusu burada!

Bardaklarımız da masada, gelin birlikte bakalım!”

Hayalî bir lama bile çizmişti tabelaya.

Oyun bittiğinde saydılar geleni, gideni yan yana.

Bir salı yağmur başladı, camlara vurdu tıp tıp,

Kumbaranın yanına da düştü birkaç küçük damla.

Arkadaşlar hemen yetişkinden yardım istedi,

O sırada Dime da yanlarına yetişti.

“Toplarım dağıldı!” dedi, biraz üzgündü.

“On yedi top almıştım; şimdi hepsi görünmez oldu.”

“Biri sokağa, biri bahçeye kaçtı galiba,

Birini de gördüm sanki pancarların orada!”

Yetişkin önce herkesi güvenli yere aldı,

Penny ile Buck yedek paylarını hatırladı.

Dime’a da yardım edildi, yalnız kalmadı,

Top arama işi ertelendi; yağmur dinince birlikte bakılacaktı.

Buck rafta minicik bir robot gördü,

“Masal fiyatı bir ABD doları!” diye güldü.

Aldı, kurdu; robot iki adım attı,

Sonra devrilince bir parçası çıktı.

Bir tekerlek burada, bir kol şurada,

Yetişkin geldi, topladı parçaları hemen orada.

Penny, “Beklediğin gibi olmadı sanırım,” dedi.

Buck, “Yürür sanmıştım, biraz üzüldüm,” dedi.

“Olabilir,” dedi Penny, “birlikte bakalım,

Güvenli mi, iade koşulu var mı, yetişkine soralım.

İki adımlık robot bize bir soru bıraktı:

Fiyatın yanında uygunluğu da kontrol etmeli insan.”

Bir kaykay istiyorlardı; masal fiyatı yirmi ABD dolarıydı.

Buck, “Bu uzun sürer mi?” diye sordu, meraklıydı.

Penny, “Her seferinde elli ABD senti ayırırsak,” dedi,

“Kırk ekleme gerekir; her gün olursa kırk gün eder.”

Bir kavanoza “KAYKAY” yazdılar birlikte,

Her gerçekleşen payı işaretlediler defterlerinde.

Her gün yatırmak şart değildi, plan değişebilirdi.

Yedinci eklemede çınladı, on dördüncüde daha doluydu.

Yirmi sekizinci eklemede hâlâ biraz yol vardı.

Kırkıncı eklemede tamamlandı yirmi dolar; yetişkinle uygunluğunu yeniden konuştular.

İşin sırrı sihir değildi, acele de değildi,

Bir amaç ve anlaşılır küçük adımlardı; gerekince yardım istemekti.

Dostları Nora’nın paraları kaybolmuştu,

Bahçede bir kaz dolaşıyor, ortalık karışıktı.

Kaz iyiydi; Nora ise biraz üzgündü,

Parayı bulamayınca bir yetişkine söylemişti.

Buck, “Yanında olalım mı?” diye sordu. Penny, “Olalım,” dedi.

Önce neye ihtiyacı olduğunu sordular, dinlediler.

Nora, “Beni dinlemeniz iyi geldi,” dedi.

Bir başka gün limonata oyunu yeniden kuruldu,

Nora da isterse bir tabela çizebileceğini söyledi.

Tabelada şunlar yazıyordu: “BUCK’IN LİMONATASI — LİMON KOKULU BİR MOLA!”

Kenara yine komik bir lama resmi çizmişti,

Birlikte gülüp oyunun masasına yerleştirdiler.

İlk hafta kayıtlarına baktılar, ikinci hafta yine,

Üçüncü hafta Buck unutmuştu; Penny seslendi kendisine.

“İstersen şimdi birlikte gözden geçirelim,” dedi,

Buck da gerçekleşen payı yazdı; eksik gün uydurulmadı.

Dördüncü hafta güneşli bir sabahla geldi.

“Dört haftayı denedik!” dediler; bu otuz gün demek değildi.

Küçük paylar eklenmiş, planları değişmişti,

Her adımda yeni bir şey konuşabilmişlerdi.

Kumbaranın yanına bir kâğıt rozet koydular,

“BİRLİKTE DENEDİK” yazıp gülümsediler.

Penny ile Buck’ın gözleri ağırlaştı yavaşça,

Kumbarada kıvrıldılar yan yana.

Rüyalarında hedefler, resimler, kavanozlar,

Cumartesi masasında limon kokulu oyunlar,

İki adımdan biraz daha çok yürüyen robotlar,

Ve anlamını birlikte öğrendikleri kelimeler vardı.

(Son dize biraz uzadı, farkındayız biz de.

Ama uyudular artık. Sessizce çekilelim öyleyse.)